أخبرَه ، نه آنكه اين عبارت كلام شيخ باشد . و علاوه ، آن روايتى كه مرحوم شيخ طوسى در « أمالى » نقل كرده است يك روايت بيشتر نيست ، و جملات آن روايت هم در « أمالى » بيشتر است از روايتى كه در « مصباح الشّريعة » است ؛ و ما نمىتوانيم بگوئيم اين را از آن گرفته است . اگر عبارات « أمالى » مختصر و عبارات « مصباح » مفصّل بود ، مىتوانستيم بگوئيم اين را از آن گرفته و آن را مختصر كرده است ، ولى قضيّه به عكس است ؛ روايتى كه در « أمالى » شيخ آمده است مفصّل ، و آنكه در « مصباح الشّريعة » آمده است مختصر مىباشد . چطور مىگوئيد : اين را از آن گرفته است ؟ ! خلاصهء كلام ، بر مرحوم مجلسى حمله مىكند و مىگويد : أدلّهء شما تمام نيست ؛ و اينكه گفتيد : عباراتش از صوفيّه است ، كجا از صوفيّه است ؟ ! عباراتى كه صوفيّه دارند عبارتست از : عشق ، خمر ، سُكر ، صَحْو ، مَحْو ، فناء ، وصل ، شيخ ، طَرَب ، سَماع ، جذبه ، إنّيَّت ، مشاهده ، و أمثال اينها ؛ و در « مصباح الشّريعة » أصلًا يك كلمه از اينها نيست . أمّا اينكه مىگوئيد : عباراتش مشابه با عبارات أئمّه عليهم السّلام نيست ، اين چه نسبتى است كه شما مىدهيد ؟ ! اگر كسى مناجات إنجيليّهء كبرى يا إنجيليّهء وسطى را ببيند ، يا آخر دعاى كميل - آنجائى كه أمير المؤمنين عليه السّلام مىگويد : حَتَّى تَكونَ أَعْمَالِى وَ أَوْرَادِى كُلُّهَا وِرْدًا وَاحِدًا وَ حَالِى فِى خِدْمَتِكَ سَرْمَدًا . . . وَ قَلْبِى بِحُبِّكَ مُتَيَّما - را ملاحظه نمايد ، خواهد گفت : آيا از اين بالاتر هم مىشود ؟ ! مىگويد : خدايا ، مرا ديوانهء خودت كن ! كه نه ذكر بفهمم نه وِرد ، نه زن بفهمم نه بچّه ، نه زندگى نه معاش ؛ همه‌اش وِرد واحد شود ، و فناء و مندكّ در تو بشود ، و مَن مُتَيَّم در تو بشوم ، نه تنها عاشق و محبّ ، بلكه ديوانهء تو بشوم ! ديوانه ! يا مناجات خمسهء عشر كه در « صحيفهء ثانيه » از أدعيّهء سجّاديّه آورده شده است ؛ همه‌اش مضامينى است عالى : وَ رُؤْيَتُكَ حَاجَتِى وَ حِوَارُكَ طَلَبِى وَ . . . يَا